Apekarren

Een Italiaanse vespa is een wesp en een Italiaanse ape een bij. Maar net zoals de vespa’s zoemen de ape’s op de Toscaanse wegen niet: ze brommen, snorren en rammelen en kruipen tergend langzaam de bergen op. Ze kunnen met hun slakkengang, hun gebrom en gerammel flink op de zenuwen werken van wie haast heeft. Doorgaans zijn ze grijs of vuilgroen, maar in de handen van tieners worden ze ook vuurrood, knalgeel en hemelsblauw.

Het is niet de Ferrari of de Lamborghini die het Italiaanse straatbeeld anders maakt dan bij u thuis, maar de bij. Nadat Corradino D’Asciano de meest afgelegen dorpen en steden veroverd had met zijn Vespa, bedacht hij in 1948 een nieuw geniaal vervoermiddel, de Ape, een Vespa op drie wielen met een bestelbak.

Ape in SiracusaDe apekar, zoals ik hem noem, werd een overdonderend succes. In de stad was hij de kleinste, handigste en goedkoopste bestelwagen die je maar kon bedenken. Elke winkelier kon er zijn handelswaar mee vervoeren van het magazijn naar de winkel of direct aan huis bij zijn klanten. Hoe geliefd hij is bij handelaars in oud ijzer, hoeft geen betoog. De Ape was bovendien precies wat de  “landbouw” op gezinsmaat nodig had. De kar werd stante pede het dagelijkse vervoermiddel voor de druiven, de olijven, de kastanjes en het kaphout van elk Italiaans gezin met een lapje grond. En dat zijn er heel wat, want zelfs grote steden zoals Rome verhuren aan de rand van de stad openbare orti of groentetuinen aan hun stadsbewoners.

Omdat in de Amiata de afstanden tussen de stadjes en woonkernen vrij groot zijn en het openbaar vervoer behoorlijk te wensen overlaat, is de Ape hier heel populair onder de tieners. Ze zitten er hoog en droog in en de Ape is vanwege de ontbrekende fietspaden ook iets veiliger dan een brommer. In Rome zijn om dezelfde reden de macchinette of microcars tegenwoordig in de mode, tot grote ongerustheid van vele tienerouders omdat gewetenloze monteurs eraan knoeien totdat ze net zo snel rijden als normale auto’s.

Ape in TrentinoBehalve apekarren en een enkele overmoedige fietser kom ik meestal nauwelijks verkeer tegen als ik van Salaiola naar Arcidosso rijd. Er zijn wel meer dan zestig bochten in de weg, een ramp voor de vakantiegangers die daar niet tegen kunnen. Getoeter horen we nooit en verkeerslichten zien we alleen opduiken als er ergens aan de weg wordt getimmerd. Slechts één keer per jaar staan we gegarandeerd in de file, als op 13 juni de grote jaarmarkt heel Arcidosso in beslag neemt.

Maar dat is mijn eigen kijk op het verkeer hier. Mensen die hier geboren en getogen zijn, beseffen niet altijd wat een luxe onze “lege” wegen zijn in vergelijking met het verkeer in een grote stad.  Ze vinden het raar dat ik de langste en de traagste weg naar Grosseto kies, de Cinigianese, omdat die door prachtige landschappen gaat en ik er zo goed als geen andere auto’s tegenkom. En omdat ik op deze weg mijn hart aan de Amiata heb verloren.

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Italië van binnen en getagd , , , , , , , . Bookmark de permalink.

1 Reactie op Apekarren

  1. carlo zegt:

    Hmmm ja het zijn geweldige kleine auto’s die APE’s en ze passen misschien niet zo goed in het snelle verkeer van sommige Italiaanse steden maar bij jullie zouden ze nooit uit het straatbeeld mogen verdwijnen. Ja op de binnenweg naar Grosseto storen deze ape’s zeker niet want deze weg neem je niet om snelle verplaatsingen te maken om echt te genieten van het landschap.Onze zoon heeft met de paasvakantie heel wat rond gekeken om zo een miniauto te kopen en in te voeren naar Belgie.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>