Tradities in Toscane: il cantamaggio

MeizingenToscane is een streek met veel gezichten. In een gebied zoals de Amiata, waarin je nog verloren kunt lopen in de bossen, zijn de volkse tradities sterk seizoengebonden. De lente brengt na de lange koude winter groen, leven en zon, vreugde, vruchtbaarheid en liefde. Daarover gaan de liedjes die in de nacht van 30 april de meimaand verwelkomen en vroeger ook de ontluikende liefde tussen twee jongeren een handje moesten toesteken. Il cantamaggio of “meizingen” is overal in Toscane een traditie, maar de Maremma is een van de weinige plaatsen waar deze traditie zelfs niet in de oorlogsperiodes werd onderbroken.

Tot enkele tientallen jaren geleden betaalden jongemannen de meizangers – maggiaioli – om een serenade te zingen en spelen onder het raam van de boerendochter van wie ze de hand wilden vragen. De “poeta” of dichter van de groep, meestal een tenor, zong zijn verzoek om te worden ontvangen in de typische Toscaanse “ottava rima”, gezongen en rijmende elflettergrepige versgroepen van acht regels. Ging het licht achter de ramen aan, dan betekende dit dat het hele groepje – dus ook de aspirant-verloofde – welkom was.

De zangers met hun met bloemen versierde hoeden en muzikanten met hun accordeon, kleppers en ratelaars werden op wijn en brood met kaas of salami onthaald. Bij het afscheid kreeg de gastvrouw bloemen en werd de lege mand in ruil voor het zingen gevuld met eieren, boter en ander lekkers. Het meizingen duurde de hele nacht want in dit gebied is het vaak heel wat kilometers lopen van de ene naar de andere boerderij.

Toen ik kennis maakte met deze traditie, hoorde daar tot mijn verbazing ook een liedje bij dat ik op school geleerd had: “Cucù, cucù, Aprile non c’è più; è ritornato Maggio al canto del cucù”. In het stadje Arcidosso heeft het koor Giuseppe Verdi de draad van het meizingen weer opgenomen. Elk jaar trek ik mee. Onze tocht begint bij de winkeliers in Arcidosso en gaat dan naar de “frazioni”, de “gehuchten”. Overal worden we getrakteerd op wijn, zoute krakelingen en centen voor het koor. Ik moet er telkens weer om lachen dat een Belgische, een Duitse en een Franse meehelpen om deze mooie Toscaanse traditie te bewaren.

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Italië van binnen, Toscane en getagd , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

1 Reactie op Tradities in Toscane: il cantamaggio

  1. Wat een genot dit te mogen lezen. Een wonderschone traditie
    die tot ons werelderfgoed mag behoren!
    Ciao
    Marleen

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>