Een Fiat zonder stoelen in Rome

Rome is een onmiskenbaar mooie stad. Een stad vol magie en verrassingen, aangename en onaangename. Na zes jaar wonen en werken in Rome kan ik niet zeggen dat ik er heimwee naar heb. Mijn herinneringen zijn van die aard dat ik alleen mijn Romeinse vrienden mis.

In 1984 kwam ik in Italië aan. Meer in het bijzonder in Grottaferrata, een van de stadjes van de Castelli Romani ten zuiden van Rome. Maar voor elke baan die ik vond, moest ik elke dag midden in de stad zijn. Dat betekende drie autobussen en de metro nemen en nooit weten of ik wel op tijd zou zijn.

Na een jaartje besloot ik te leren rijden. Ik haalde mijn rijbewijs meteen. Apetrots was ik: ik had leren rijden in een stad als Rome! Maar al even snel moest ik leren hoe hard het verkeer in Rome op je zenuwen kan werken. Bovendien vond ik telkens als ik ergens geparkeerd had na afloop een nieuwe deuk in mijn auto. Mij daarover niet meer druk maken, leerde ik nog sneller.

In die tijd had ik een oud Fiatje. Klein genoeg om niet zoals mijn vrienden urenlang rond te moeten toeren op zoek naar een parkeerplaats. Dat viel dus al bij al nog mee. Maar mijn hoop dat de beruchte Romeinse autodieven een oud ding vol deuken met rust zouden laten, werd al vlug de bodem in geslagen. Vier autobanden, twee koplampen, een volle reiskoffer, een fototoestel én twee autostoelen was hun buit tijdens mijn zesjarig verblijf in Rome.

Die autostoelen, dat ging zo. Op een avond stap ik uit een metrostation en wandel ik naar mijn autootje op het zo goed als lege parkeerterrein. Ik wil instappen, maar zie meteen dat de twee voorste stoelen uit mijn auto verdwenen zijn. Gewoon weg! Woedend loop ik een weggetje naast het parkeerterrein op. Achter mij hoor ik een auto die langzaam nadert. Ik draai me om: carabinieri!

“Wat doet u hier midden in de nacht vlak bij een zigeunerkamp?” vragen ze. “Een zigeunerkamp? Daar weet ik niks van,” zeg ik. “Maar wat ik wel weet, is dat mijn auto daar staat en dat mijn voorste stoelen eruit gestolen zijn. En ik moet nog 40 km naar huis rijden!” roep ik verontwaardigd. “Beh!” zegt de ene. “Eh” zegt de andere, terwijl zijn kin omhoog gaat, “zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Maar weet u wat u doet? In dat restaurant daar hebben ze vast een emmer voor u. Die zet u omgekeerd op de plaats van uw stoel. U gaat erop zitten en dan kunt u zo naar huis rijden.”

Een emmer? Nee, dat leek me toch iets te gek. Ik heb nog even geprobeerd of ik zittend op de achterbank misschien bij het stuur kon. Maar mijn armen waren vanzelfsprekend te kort. Uiteindelijk heb ik in dat restaurant een vriendin opgebeld. Ze kwam niet meer bij van het lachen terwijl ze me naar huis reed.

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Italië van binnen, Rome en getagd , , , . Bookmark de permalink.

4 Reacties op Een Fiat zonder stoelen in Rome

  1. carlo zegt:

    Rome is dag en nacht verschil met het rustige verkeer en leven in Toscanie.
    En in Napels vonden we het nog graad erger met het verkeer en de auto’s die er rond reden.

  2. Frauke zegt:

    In Napels is het inderdaad nog een stuk erger, dus daar ben ik met de trein geweest. Jammer genoeg hebben de mensen die hier geboren en getogen zijn, geen besef van het geluk dat ze hebben…soms zou ik ze allemaal een maand naar een grote stad sturen! Maar ze geven het zelf toe. “Heel vaak waarderen wij niet wat we hebben”, zeggen ze dan.

  3. Lehti zegt:

    Ook ik heb, net als je vriendin, zevenentwintig jaar later, erg moeten lachen. Heerlijk verhaal!
    Ik parkeerde eens, ik meen in 1987, mijn auto op de piazza Farnese. Ik woonde daar vlakbij in een onooglijke steeg. Gek genoeg moest ìk juist uít het centrum voor werk, naar de via Tiburtina. ‘s Avonds stond de piazza nog bomvol. ‘s Morgens vroeg… help, hele plein leeg! Was het ding ergens naar buiten de stad versleept. Nog een geluk dat ie niet was gestolen.

    • Ik had een keer mijn auto geparkeerd op een parking, maar “niet goed”. Er stonden naar goede Italiaanse gewoonte op die parking meer auto’s slecht geparkeerd dan goed… ook weggesleept naar de andere kant van de stad (een hele dag kwijt dus).

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>