Kerststallen, schoorsteenbrand en wespen

In Saragiolo, een dorpje aan de Senese kant van de Amiataberg, kun je elk jaar een tentoonstelling zien van kerststallen. Die wilde ik op tweede kerstdag gaan bezoeken. In de plaats daarvan verbrandde ik mijn voet en moest ik de brandweer opbellen omdat er brand was ontstaan in de schoorsteen die in de lente was schoongemaakt door een moderne schoorsteenveger.

Het maken van kerststallenconstructies is een van de weinige tradities die echt alle Italianen, in het noorden en in het zuiden, met elkaar gemeen hebben. Overal in Italië verschijnen in de kerstperiode presepi in kerken en op pleinen. Ons woord kerststal dekt de Italiaanse betekenis van het woord presepe nauwelijks. In een Italiaanse presepe staat de stal waarin het kind wordt geboren midden in een compleet landschap, dorp of stad.

Echt ingenieuze kerststalconstructies hebben fonteinen met druppelend water, stromende bergrivieren, kleurig verlichte hemels en huisjes, besneeuwde bergen en zijn vooral gevuld met tientallen levensechte kerststalfiguurtjes. Een houthakker zwaait net met zijn bijl, een bakker haalt het brood uit de oven, een huisvrouw put water uit de bron. In de stal of stalla zitten Jozef en Maria omringd door ezels, ossen en schapen te wachten totdat hun kindje geboren wordt. De kribbe blijft dus leeg totdat die magische nacht aanbreekt.

Zoals gezegd, kreeg ik echter geen kunstige kerststallen te zien. Ik heb, zoals bijna alle mensen in dit gedeelte van Toscane, een open haard. Toen ik de schoorsteenpijp opeens hoorde loeien terwijl ik net koffie aan het zetten was, wist ik meteen hoe laat het was. De vlammen die op het dak uit de schoorsteen slaan, zijn schrikwekkend, maar gaan meestal vanzelf uit zodra al het roet in de pijp is opgebrand. Gisteren echter hield niet alleen het geloei niet op, maar dwarrelden er ook voortdurend grote stukken gloeiend spul uit de pijp in de haard. Terwijl mijn zoontje in de kou de schoorsteen en het dak met water bespoot en ik emmers brandend spul naar buiten droeg en intussen de koffie liet aanbranden, vroeg ik mij af wat er vlam had kunnen vatten in een pijp die in de lente grondig was schoongemaakt. Totdat ik een wesp op de vloer zag liggen. En ik opeens de vorm van dat dwarrelende hete spul begreep. Een enorm wespennest! De schoorsteenveger komt volgend jaar dus in oktober. Dan kan ik met een gerust hart naar de kerststallententoonstelling gaan in de plaats van schoorsteenbrand te bestrijden.

De foto bij dit verhaal komt uit een artikel over de traditionele Napolitaanse kerststal die elk jaar opnieuw in het Metropolitan Museum van New York wordt gebouwd.

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Italië van binnen, Toscane en getagd , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>