Italiaans brood bestaat niet

Toen ik negentien was, mocht ik samen met een vriendin op de honden en poezen gaan passen van een Belgische vrouw die in de Castelli Romani woonde en zelf op vakantie ging in België. Eén van de instructies die we van haar kregen voor ons verblijf betrof het brood. Omdat we afgelegen woonden, konden we niet elke dag vers brood gaan kopen. Het Italiaanse brood was volgens haar na één dag al taai en niet meer te genieten. Dus raadde zij ons aan om rosette te kopen, ook al hebben die ook een harde korst voor elk gehemelte dat alleen zacht brood kent. Die konden we weer vers krijgen door ze nat te maken en in de oven op te warmen.

Het brood in de streek van Rome is inderdaad alleen ovenvers heel lekker. Met Toscaans brood, dat tot overmaat van ramp zoutloos is, kun je na drie dagen al een spijker in de muur timmeren. En geen enkele bewaarmethode werkt. Argeloze campingtoeristen kopen bij de bakker enorme, heerlijk ogende en ruikende broden. Ze denken dat ze er een week lang mee gaan toekomen. Na een dag of drie zien ze zich genoodzaakt om de helft ervan in de vuilnisbak te kieperen. En vragen ze zich af hoe het komt dat de Italianen zo lekker kunnen koken terwijl hun brood niet meer te vreten is na een dag.

Eén verklaring is dat oudbakken brood in de Italiaanse keuken een ingrediënt is, net zoals groenten en vlees of vis dat zijn. Ze kopen alleen een volledig brood als ze weten dat ze dat nodig gaan hebben of helemaal op gaan maken in hun weekmenu. Wie niet van plan is om ermee te koken, koopt bij de bakker gewoon het stuk brood dat hij nodig heeft. Hij of zij duidt heel precies aan hoeveel de bakker mag afsnijden van een brood van een kilo bijvoorbeeld. De bakker vindt dat normaal. Er is namelijk altijd wel een andere klant die het andere stuk nodig heeft.

De Italianen smijten dus geen gram brood in de vuilnisbak. En ze vinden dat hun eigen brood het lekkerste en het handigste brood ter wereld is, of ze nu in Rome, in Toscane, in Sicilië of waar dan ook wonen.  Want er zijn natuurlijk ook veel regionale verschillen. “Italiaans brood” bestaat dus eigenlijk niet, net zoals er geen “Italiaanse keuken” bestaat. Maar dat is weer een ander verhaal…

-

Meer over taai brood als hoofdingrediënt in het artikel Panzanella, dagelijkse kost uit Toscane.

De foto van de rosette komt uit deze mooie site van een Romeinse bakker.

Het Romeinse brood wordt beschreven in deze (Italiaanse) blog die helemaal aan de Romeinse keuken is gewijd.

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Italië van binnen, Rome, Toscane en getagd , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>