Sara Crimi: leven met dagelijkse aardbevingen

aardbeving in Emilia RomagnaDe volgende gastauteur van Italia Magia is mijn Italiaanse collega Sara Crimi, een  vertaalster uit Emilia-Romagna. Haar huisje op het platteland, waar haar man werkt als perenkweker, is door de aardbeving verwoest. Het huis in Modena waar het gezin permanent woont, bleef gespaard. In tegenstelling tot andere collega’s die in het epicentrum van de aardbeving wonen, moesten ze het echter niet verlaten.

Zelf heb ik zowel in Rome als in Toscane de aarde voelen beven. Bij zwaardere schokken hoort een rommelend lawaai dat je hersenen niet meteen herkennen. Pas als je de kast ziet bewegen of het bed of de vloer voelt trillen, besef je dat de aarde beeft en komt de angst.

Op 6 juni schreef Sara onderstaand (vrij door mij vertaalde) stukje in haar blog over alle slopende gevoelens die gepaard gaan met de wekenlang durende angst voor een aarde die niet tot rust komt. Maar ook over de steun en solidariteit van vrienden en collega’s uit andere regio’s en hoe het leven toch weer door moet gaan.

Over alledaagse reflexen, stapje voor stapje weer normaal leven en een parachute die opengaat

een tent in de plaats van een huisGisteren besefte ik dat er een hele week voorbij is. Een besef van essentieel belang, want als mijn benen, oren en nek de fysieke herinnering aan het trauma niet meer naar mijn hersenen sturen, voel ik me minder verlamd en kan ik weer normaal lopen. Mijn benen voelden dagenlang aan als pudding.  Vandaag zijn ze weer van vlees en bloed.

Op Twitter controleer ik of de schokken die ik dacht te voelen echt waren. Geobsedeerd gaan kijken naar het aardschokkenbulletin helpt niet echt om normaal te doen. Het helpt wel om een tegenalarm op te wekken en om aan je lijf te kunnen zeggen: “Zie je wel dat je het mis had. De tafel bibberde alleen maar omdat je de Enter-toets veel te hard had ingedrukt.”

De dagelijkse reflexen zijn nog niet over. We leven ermee en voorlopig slapen we nog altijd op de grote divan van Ikea met het licht in de keuken aan, kleren in een tas naast de deur en in de auto. We durven nog niet naar beneden naar de garage te gaan en de huisdeur op slot te doen. We doen alles wat langzamer. Mezelf wassen duurt geen anderhalve minuut meer, maar vijf minuten. Ik neem mijn computer nog overal mee naartoe,  de mobiele telefoon is altijd gebruiksklaar en ik werk met gespitste oren en maar één bil op mijn stoel.

Het zal wel voorbij gaan. Niet alleen omdat je eraan went, maar omdat ik vind dat dat moet voor onze vrienden in CortileSan Felice, Rovereto. Onze vrienden die hun huis verloren hebben, troosten mij (het enige huis dat ze hadden, niet hun buitenhuisje zoals bij mij). Zij troosten mij. De paradoxen van het leven. Vandaag ga ik misschien werken in de bib. Ik denk dat ik me daar beter kan concentreren, boeken zijn niet zo angstaanjagend. Het is een vrij recent gebouwde wijkbibliotheek op de benedenverdieping. Ik heb me er 34 jaar geleden laten inschrijven, dus kan ik me niet voorstellen dat nou net dat gebouw zich tegen mij zou keren.

Sinds gisteren denk ik voortdurend aan parachutes. Mijn man heeft zijn legerdienst bij de Italiaanse paracommando’s gedaan en heeft diverse sprongen achter de rug. Ik heb me altijd afgevraagd wat een mens voelt in die ene fractie van een seconde terwijl hij wacht tot het valscherm opengaat. Sinds gisteren weet ik het. Want ook al heb ik op mijn eigen beperkte manier meteen de mensen geholpen die hun woningen hebben moeten verlaten (met boodschappen doen en dingen aan huis bezorgen die vrienden uit het hele land opsturen), toch kregen ook wij gisteren onze parachute. Die gisteren openging.

Het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Als een vriendin en collega de tijd vindt om haar eigen leven te onderbreken, een eigen leven dat al heksentoeren vergt om te worden georganiseerd, en tijd maakt om haar auto vol te laden en van Firenze naar Modena te rijden om ons materiële en morele steun te brengen, bier en chips, om ons stevig te omhelzen, dan ziet het leven er echt rooskleuriger uit. Ik breng haar naar ons verwoeste huisje en vind er een tweede vangnet. Vrienden die vrij hebben genomen om mijn man niet in de steek te laten, vrienden die hem op eigen kosten een houten zomerhuisje hebben bezorgd en die in een lange rij auto’s uit Pontedera naar Modena kwamen, met een tienmanstent, bedden, spelletjes en slaapzakken. En er volgen er nog meer, de organisatie van de karavaan is nog maar net begonnen. Misschien is het omdat er al een week voorbij is,  of omdat ik de parachute heb zien opengaan, maar sinds gisteren ben ik iets minder bang.

Uit Scrittura&Riscrittura van Sara Crimi.

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Emilia-Romagna, Gastauteurs, Italië van binnen en getagd , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>