Verleden, heden en toekomst in Genua

Haven van GenuaOnlangs ging ik met een Nederlandse vriendin naar Genua, gewoon om de stad te leren kennen waar we drie jaar geleden een glimp van op hadden gevangen tijdens onze haastige taxirit van het verkeerde naar het juiste overstapstation. Mijn vijftienjarige zoon reageerde niet alleen smalend op onze keuze, hij voegde er ook nog aan toe dat hij geen enkele belangstelling had voor Italiaanse steden. “Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien.” Wat me deed denken aan de bekentenis van een twintigjarige Nederlandse vriend die “al die middeleeuwse stadjes in Toscane eigenlijk grondig beu was”. En aan de uitspraak van bezoek uit Australië. Het was hen opgevallen dat al die oude Italiaanse stadjes wel mooi waren, maar dat ze “te veel getuigen van gehechtheid aan het verleden”.

havenwijk van GenuaGenua, Genova in het Italiaans, bleek een doorleefde en gezellige, oude en tegelijkertijd  moderne stad te zijn. Althans, het havengedeelte, het enige dat mijn Nederlandse vriendin en ik verkenden omdat we daar logeerden en er meteen ons hart aan verloren hadden. De havenwijk is een mengeling van historische gebouwen die nog gerestaureerd moeten worden, kleurig opgefleurde pleintjes, donkere steegjes waar alle talen van de wereld worden gesproken en ultramoderne toeristische trekpleisters.

Het was puur toeval dat we meteen in twee van de ‘guurste’ havenstraatjes terecht kwamen. Waar vroeger Sicilianen en Napolitanen hun winkelwaar verkochten, zijn nu handelaars uit alle mogelijke werelddelen verzameld. Via di Pré is voorbehouden voor de Arabische wereld, terwijl in Via del Campo bijna uitsluitend Chinezen en Indiërs handel drijven. Met uitzondering van de ultramoderne winkelgalerij “via del campo29:rosso” die speciaal is gewijd aan enkele van de beroemdste Italiaanse zangers-muzikanten van de “scuola genovese”, zoals Fabrizio de André, Luigi Tenchi en Gino Paoli.

In het toeristische gedeelte van de haven ligt het moderne Aquarium van Genua dat zich actief inzet voor diverse wereldprojecten ter bescherming van enkele met uitsterven bedreigde vissen en zeezoogdieren. Vlak naast het Acquario di Genova ligt de volledig  zeewaardige galei Neptune, die Roman Polanski in 1968 liet bouwen voor zijn film Pirates met Walter Matthau. En iets verderop staat de veertig meter hoge hijskraan Bigo, die vroeger op vrachtschepen werd gebruikt, en toeristen naar boven brengt met een lift, naar een draaiende cabine helemaal bovenaan waarin ze van een adembenemend uitzicht over de Middellandse Zee en de haven kunnen genieten.

De laatste avond van ons bezoek raakten we aan de praat met een stel gepensioneerde Amerikanen die twee maanden lang Italië hadden verkend in een huurauto. Hun indruk van dit land? “Je hebt hier een gps nodig, anders raak je nergens! Maar in Genua had zelfs hun gps niet geholpen… De adressen die ze uit het internet hadden geplukt, klopten niet. Een ramp, dit land, om het met de auto te bezoeken. “Wat was de naam ook alweer van dat plaatsje waar we gisteren waren, waar we de weg niet konden vinden, vroeg de man tijdens zijn verslag aan zijn vrouw. “Rome!” “Oh yes, right, Rome!”. De Italiaanse hoofdstad was voor deze mensen uit Las Vegas blijkbaar alleen maar een hoop oude stenen. Die inderdaad een zware last kunnen zijn als je bij wet verplicht wordt om ze stuk voor stuk de toekomst in te slepen…

Over Frauke G.Joris

Vertaler en tekstschrijver Italiaans - Nederlands
Dit bericht is geplaatst in Italië van binnen, Ligurië en getagd , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>