Een waterklok in Rome

Pincio waterklokEeuwenlang baseerde de mensheid zich op de zon om de tijd aan te geven. In het Romeinse Rijk waren er al zonnewijzers vanaf de 3e eeuw voor Christus. Ze verdeelden de dag in 12 delen, van zonsopgang tot zonsondergang. Via de Grieken leerden de Romeinen de waterklok kennen. Zo’n unieke waterklok, “L’Orologio del Pincio”, staat nu nog altijd in een park in Rome.

Met de waterklok en andere mechanische klokken konden de Romeinen ook de zonloze dagen en de nachten in uren verdelen. In het begin waren deze waterklokken erg primitief. Soms was het niet meer dan een aardewerken pot met onderin een gat. De pot werd gevuld met water, dat langzaam wegliep langs een markering. Maar in de loop der eeuwen bouwden astronomen en horlogemakers allerlei andere, meer nauwkeurige waterklokken.

L’Orologio ad acqua del Pincio” is sinds 1872 in Rome te bewonderen. Het is een ingenieuze, bijna 4 meter hoge constructie van smeedwerk en glas. Dit prachtige voorbeeld van “architettura meccanica” is het werk van Giovan Battista Embriaco, een dominicaan die niet alleen een technische knobbel had, maar naar verluidt ook wel eens een glaasje te veel dronk. Hij heette dan ook “Embriaco” en dat is Romeins voor het Italiaans “ubriaco”, wat “dronken” betekent… Hoe dan ook, Embriaco mocht zijn uitvinding voorstellen op de Universele Expositie van Parijs in 1867 en sleepte er zelfs verschillende prijzen mee in de wacht.

De waterklok van Embriaco maakt deel uit van een fontein op een eilandje, op de Pincio-heuvel bij het Villa Borghese park. Op een binnenplaats van het Palazzo Berardi, vlak bij de dominicanerkerk Santa Maria Sopra Minerva, staat nog een tweede waterklok van deze dominicaan.

Het tijdperk van de waterklokken duurde niet lang. Al vlug ging de horlogemakerij een heel andere kant uit. De klok op de Pincio raakte stuk en was jarenlang buiten gebruik. In 2005 besloot de overheid eindelijk dat ze gerepareerd zou worden. Maar wie moest dat doen? De oplossing kwam van het ELIS, een centrum voor technische opleidingen in de Romeinse wijk Tiburtina. Er werd een sociaal-educatief project opgezet waarbij de klok werd geadopteerd door een groep jongeren. Elf maanden lang werkten ze aan de klok. Ruim 80 metalen onderdelen werden gerepareerd of volledig vernieuwd.

In november 2007 was de waterklok weer in perfecte staat. Het onderhoud ervan blijft in handen van de leerlingen van het ELIS, onder begeleiding van hun leraren. En zo komt het dat je “L’Orologio del Pincio” vandaag nog altijd kunt bewonderen in de mooie Pincio-tuinen in Rome.

Meer informatie (in italiano) op de website van het ELIS.

Dit bericht is geplaatst in Italië van buiten, Rome en getagd , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>