Triëst houdt van hout en van mensen

Trieste piazzaDe Noord-Italiaanse stad Triëst wordt vaak geassocieerd met grootse gebouwen, brede boulevards en stijlvolle koffiehuizen. Maar Triëst is veel meer. De stad, die lange tijd deel uitmaakte van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk, is een mengelmoes van culturen. Italiaans en tegelijk on-Italiaans. Een stad die houdt van hout… en van mensen.

Triëst is een Midden-Europese stad vlak bij de Sloveense grens. Hier woonden literaire grootheden zoals Italo Svevo, Umberto Saba en James Joyce. Hier versmelten niet alleen culturen met elkaar, maar ook de Italiaanse, Istrische, Oostenrijkse, Slavische en Venetiaanse keukens. En dan zijn er nog de osmiza en andere volksculinaire tradities, waarover we het vroeger al hadden.

De Piazza dell’Unità d’Italia, uitkijkend op de Golf van Triëst, is een van de grootste pleinen van Italië. Het plein is omgeven door neoklassieke palazzi, waaronder het gebouw van de vroegere Lloyd, het symbool van het roemrijke verleden van Triëst als zeemacht en directe concurrent van Venetië. Belangrijk zijn ook de grands cafés, waar de gasten onder het genot van een koffie – Triëst is de thuishaven van Illy – hun krant lezen, een kaartje leggen, een dansje plaatsen… of de mails op hun tablet lezen.

Trieste legnoEen van de mooiste gebouwen in de haven is de oude Pescheria. De vroegere vismarkt werd omgevormd tot een grote kunstgalerie, onder de naam “Salone degli Incanti”, het Salon der Betoveringen. Aan de kade ernaast liggen tientallen vissersbootjes te dobberen, ook al is de visvangst sterk teruggevallen. Sommige vissers hebben andere oorden opgezocht, andere hebben hun bootje verkocht of gesloopt in ruil voor Europees geld. Uitgerekend hier, met het door de zee getekende hout van de vernietigde vissersbootjes, aangevuld met scheepstouwen en stenen, creëerde de Grieks-Italiaanse kunstenaar Jannis Kounellis een indrukwekkend eerbetoon aan de vissers. De arte povera-kunstenaar omschrijft zijn werk zelf als “het verhaal van de onstuitbare strijd van de vissers tegen hun geliefde vijand, de zee”… en wie weet, misschien ook wel tegen de Europese wetten en regels.

Trieste pancaMaar er zijn niet alleen de oude, afgedankte vissersbootjes. Er is ook het hout van de afbladderende luiken en ramen van de vervallen historische gebouwen in de achterafstraatjes, en vooral het hout van die zitbank in het Parco della Rimembranza, op de Colle di San Giusto, de heuvel boven de stad. Tijdens de 1e wereldoorlog werd in deze streek zwaar gevochten. Daarom is er nu een herdenkingspark, bezaaid met ontelbare grillige stenen waarop telkens de naam van een gesneuvelde soldaat staat. En helemaal boven op de heuvel staat dus die verweerde houten bank, met in de rugleuning een metalen plaatje met de tekst: “Hout afkomstig van het dok bij de vuurtoren, waar zorg werd besteed aan de versleten boten. Opgedragen aan de plaatsen in Triëst waar vandaag op dezelfde wijze zorg wordt besteed aan de mensen.”

Meer informatie:
Parco della Rimembranza
Salone degli Incanti

Dit bericht is geplaatst in Italië van buiten, Triëst en getagd , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>