Graffiti of geen graffiti?

Genua graffiti 1Overal in Italië zie je ze, langs spoorlijnen, op oude muren, op monumenten in historische centra. Veel Italianen, vooral jongeren, hebben blijkbaar de neiging om hun emoties te uiten met behulp van een arsenaal aan spuitbussen. Van misnoegdheid en woede tot onstuitbare liefde… Voor de overheid is het vechten tegen de bierkaai. Maar in Viterbo proberen ze het anders aan te pakken. Daar bedachten de leerlingen van een middelbare school zelf een campagne om te verhinderen dat de muren van hun school werden volgespoten. En toch: graffiti behoren tot de oudst bekende kunstvormen ter wereld.

Een graffito was oorspronkelijk een op muren of aardewerk gegrifte tekst of tekening. Al in de oudheid werden er stiekem graffiti gekrast op allerlei kunstwerken, van monumenten en beelden tot fresco’s. Bij de oude Grieken kon je een medeburger aanklagen door zijn naam op een potscherf te krassen en die aan het stadsbestuur te bezorgen. En in Rome werd een belangrijke graffito gevonden op de Palatijn. De tekening stelt een gekruisigde man met een ezelskop voor, met daaronder een spottende tekst. Ook in Pompeii werden talloze graffiti gevonden op de muren van de straten. Verzen van de Aeneis staan er naast namen van mannen die graag zouden verkozen worden en namen van vrouwen met minder eerbare bedoelingen.

Graffiti zijn blijkbaar van alle tijden. Veel mensen, vooral ouderen, ergeren zich eraan. Anderen vinden dat graffiti en vooral street art er vandaag bij horen en dat ze zelfs hedendaagse kunstvormen zijn, of op zijn minst een legitieme vorm van protest. Op een muur in Genua las ik onlangs nog “Scrivo perchè nessuno ascolta”. En dat is misschien wel de kern van het fenomeen: veel jongeren schrijven (en spuiten) op muren omdat ze het gevoel hebben dat niemand naar hen luistert!

Viterbo antigraffitiMaar hoe zit het nu in Viterbo? Daar vonden de leraren en de leerlingen van het Istituto Magistrale Santa Rosa begin dit jaar dat het toch wel de spuigaten uitliep. Ze wilden geen graffiti meer op de pas geverfde schoolmuren. Dus bedachten ze zelf een reeks creatieve antigraffitislogans. Die werden door het provinciebestuur op keurige bordjes gedrukt en aan de muren van de school bevestigd. Van “un sms costa meno di una bomboletta” (een sms kost minder dan een spuitbus) tot “Ti amo, ti amo, lo giuro… Non c’è bisogno che lo scrivo sul muro” (“Ik hou van jou, ik zweer het, dat hoef ik toch niet op een muur te schrijven”). De beste slagzin is misschien wel deze: “Nell’era del digitale scrivere sul muro non è normale” (“Alles is tegenwoordig digitaal, dus is op een muur schrijven niet normaal”). Normaal of niet normaal? Graffiti of geen graffiti? De tijd zal het uitwijzen…

Dit bericht is geplaatst in Italië van buiten en getagd , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>